อะจะ กึยยยยย...

เมื่อวันวาน ที่เราได้มีการสอบ วัดแวว (พื้นฐานวิชาชีพครู) ขอบอกว่าทำไม่ได้เลย เมื่อถึงเวลา ตื่นเต้นกลัวทำไม่ทัน หลายๆๆ เรื่องก็ลอยขึ้นมาอย่างไงไม่รู้ รู้ชะตาตัวเองเลยอ่ะ แบบว่าตอนแรกก็เศร้าหน่อยๆ เพราะถือว่าเป็นสนามสอบแรก แต่มันมีความอลหม่าน ตื่นเต้น และเนี่องจากไม่ได้ดูหนังสือมา เพราะคิดว่าจะไม่ใช้คะแนน เลยไม่ได้ดูมา หลังจากกลับบ้าน(ตอนเย็น) ก็เลยบอกแม่ว่าทำไม่ได้เลย ไม่ถึง ยี่สิบคะแนนแน่ๆๆ เศร้าหน่อยๆ นะ เพราะมันทำให้รู้อะไรหลายๆ อย่าง แต่เมื่อวันที่ 18 ไปม.ไอ้นัทมาไปดูการแสดง ได้เพื่อนคุยกับเพื่อนนัทเพียบทุกคนถามว่าเครียดไหม บอกตามตรงเลยว่าเครียด มาก พี่ปัทเพื่อนนัทก็บอกว่าไม่ต้องเครียด ให้พยายามทำให้ดีๆ ตั้งใจ ตั้งใจหน่อย กำลังใจลอยมาบานเลย แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ดีขึ้น แต่เห็นพี่ๆ (เพื่อนนัท) ก็พูดกันเรื่องการเรียนมหาลัยฯ ไอ้เราก็คิดในใจว่ายังไงก็ขอให้สอบเข้าให้ได้ก่อนแล้วกัน และจะสู้ตาย แต่ตอนนี้กลัวอ่ะ กลัวว่าตัวเองจะรน ทำข้อสอบไม่ทัน และที่รู้ๆ คืออยากถามว่า เราจะเอ็นติดไหม? (อย่าหาว่าเราเวอร์นะ) แต่มันเป็นเรื่องจริงปิดเทอมนี้ ของบอกตรงๆ ว่าแทบไม่ได้อยู่บ้านเหนื่อยมาก เห็นอะไรมาเยอะ รู้ว่าตัวเองม.6 แล้ว ขนาด เด็กเกเรยังกลับใจมาเรียนแล้วอย่างเราเหละ เมื่อไหร่จะมีจิตใจซะที เลยกลัวอ่ะ อ.สมหวังบอกว่าให้ทำข้อสอบให้ได้ 1000 ข้อ แต่แค่ 2 ข้อ เราก็หลับแล้วอ่ะ แค่นี้ก็น่ากลัวใจจะขาดแล้ว อยากเรียนพิเศษฝรั่งเศสมากกกกกกกกกกกกกกก อยาก ร้องไห้นะ ปิดเทอมถึงไม่มีเวลา แต่เราอยากเรียนฝรั่งเศส เปิดเทอมอ.ก็ไม่สอนแล้ว...เศร้า อ่ะ ทำไมถึงทำกับฉันได้ ร้องไห้ เป็นเพลงแล้วตอนนี้ต้องต่อสู้กับตัวเอง เทอม 2 แล้ว เรายังมัวดูละคร เล่นเน๊ต อยู่เลยอ่ะ เมื่อวานเลยคุยกับแม่ว่า ถ้าอย่างไงจะไปปัดตานีเหละ วิ่งหลบระเบิดสนุกดี ที่บ้านไม่มีใครเครียด แต่เราเครียดอ่ะ เวลาน้อยๆๆๆ มาก เมื่อเรียนเสร็จเราต้องแรดเดิน มาบุญครองต่อ (เดินเพื่อ...) อ.ที่เรียนพิเศษบอกว่าเมื่อเข้ามหาลัยได้แล้วก็จะไปแรดที่ไหนก็เชิญแต่ตอนนี้ขอให้เรียนก่อน (มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นนี่หนาะ...) (เศร้าเหวะ เกิดมาเป็นเราทำไมโชคร้ายอย่างนี้ก็ไม่รู้ เพื่อนๆ เป็นไงทุกคนมองเห็นแสงเทียนเหละ แต่เราเหมือนว่ามันจะหลิบหลีอย่างไงก็ไม่รู้...